Ludzie umierają. Czas na działanie był wczoraj

Zanieczyszczenia londyńskiego powietrza były jedną ze spraw podnoszonych w kampanii wyborczej Sadiqa Khana. Ten po wyborze na stanowisko burmistrza Londynu energicznie zabrał się do działania. Plany samorządu są obecnie na etapie konsultacji społecznych. Intensywnie lobbuje także na rzecz zmian w prawie krajowym i uchwalenia nowej Ustawy o Czystym Powietrzu. Kampanię rozpoczął od przemówienia wygłoszonego 5 lipca w szpitalu Great Ormond Street.

Warto je przeczytać. Mając w głowie to co robią lub czego nie robią nasze samorządy.

Oto, co mówił burmistrz Londynu:

To wspaniale być dzisiaj z wami w instytucji, która jest prawdziwą ikoną Londynu.

Great Ormond Street to jeden z najlepszych szpitali świata.

Każdego dnia zmienia życia małych dzieci.

Zapewnia im wspaniałą opiekę i wsparcie.

Nie będzie przesadą, kiedy powiem, że tylko dzięki opiece zdrowotnej zapewnianej przez wspaniałych lekarzy oraz personel, który tutaj pracuje, tysiące ludzi wciąż są dzisiaj między nami.

W imieniu wszystkich zebranych chcę złożyć hołd pracującym tutaj i ich doskonałej pracy.

A także podziękować szpitalowi za to, że gości nas tego ranka.

Jednakże nie przyszedłem tutaj dzisiaj, by opowiadać o naszym systemie opieki zdrowotnej lub naszych niesamowitych szpitalach, w tym Great Ormond Street – to opowieść na inny dzień.

Jestem tutaj, by mówić o zagrażającym naszemu zdrowiu niebezpieczeństwie.

Sprawie życia i śmierci.

Sprawie, która już teraz każdego dnia niszczy zdrowie londyńczyków – wliczając w to nasze dzieci i nasze wnuki.

Sprawie, które będzie coraz większym obciążeniem dla naszych szpitali – takich jak ten – dopóki nie przeciwstawimy się jej z podniesioną przyłbicą.

Mówię oczywiście o niebezpiecznym i zanieczyszczonym londyńskim powietrzu.

Sześćdziesiąt lat temu, w ten sam dzień roku – 5 lipca 1956 – Ustawa o Czystym Powietrzu stała się prawem.

Uchwalono ją po wielkich londyńskich smogach lat 50.

Spowodowała wielkie zmiany w życiu londyńczyków – uratowała niezliczoną liczbę żyć.

Była jednym z wielkich politycznych osiągnięć ubiegłego stulecia.

Jednak dzisiaj w Londynie mierzymy się z innym zagrożeniem związanym z zanieczyszczeniem środowiska.

Dzisiejsza rocznica wypada w dobry czas, by przypomnieć nam, że można zrobić różnicę, jeżeli tylko będziemy zdecydowani i odważni.

Pomimo ogromnej presji ze strony grup interesów, brytyjscy politycy w latach 50. dokonali wspaniałej rzeczy i odpowiedzieli na zagrożenia z rozmachem, który był wówczas konieczny.

Sprzeciwili się im wtedy i powiedzieli: to co jest, nie wystarczy – nie jesteśmy gotowi na to, by pozwolić londyńczykom umierać bez powodu.

Teraz przyszedł czas na nas.

Dla dobra dzisiejszych londyńczyków i kolejnych generacji.

Jest tak, ponieważ tak samo jak w latach 50. zanieczyszczenie powietrza w Londynie powoduje, że mieszkańcy miasta bez potrzeby umierają.

To jedno z największych wyzwań stojących przed naszym miastem.

I inaczej niż było z dymem w przeszłości, dzisiejsze zanieczyszczenie to niewidoczny i ukryty zabójca.

Nie można go zobaczyć.

Nie można go poczuć.

Nie można go posmakować.

Ale wiemy, że niszczy nasze zdrowie.

I wiemy, że prawie 10 tys. londyńczyków ginie każdego roku z powodu długotrwałej ekspozycji.

Szczególnie niebezpieczny jest poziom dwóch zanieczyszczeń:

Pierwsze z nich to dwutlenek azotu – toksyczny gaz, który powoduje zapalenia płuc, wstrzymuje ich rozwój i zaostrza przebieg chorób takich jak astma.

W wielu częściach Londynu poziom tlenku azotu trzykrotnie przekracza dopuszczalny prawem poziom.

Jest tak źle, że na Putney High Street roczny dopuszczalny limit emisji został przekroczony w ósmym dniu nowego roku. Oxford Street, Earls Court i Brixton zdążyły go przekroczyć jeszcze w styczniu.

I tak źle, że całoroczna dopuszczalna norma godzinnych przekroczeń stężenia dwutlenku azotu została przekroczona zanim minęły dwa tygodnie tego roku.

Drugie niebezpieczne zanieczyszczenie jest znane jako PM10 i PM2,5.

To rakotwórcze cząsteczki powodujące także problemy z układem krążenia oraz choroby układu oddechowego, których stężenie przekracza poziom bezpieczeństwa w Londynie.

Jako miasto – i jako kraj – nie możemy schować głów w piasek i udawać, że wszystko jest w porządku.

Czas na działanie był wczoraj.

Jak możemy stać obok kiedy wiele z miejsc, gdzie zanieczyszczenie jest najgorsze, znajduje się koło szkół?

Jak możemy stać obok, kiedy nasze dzieci są narażone na niebezpiecznie zanieczyszczone powietrze, narażać całe pokolenie na problemy zdrowotne?

I jak możemy stać obok, kiedy wiemy, że jest w naszej mocy, by coś z tym problemem zrobić?

Prosta odpowiedź brzmi – nie możemy.

I nie będziemy.

Wierzę, że mam odpowiedzialność – i święty obowiązek – oraz mandat do działania.

Jest to dokładnie to, co zamierzam zrobić.

***

Gdy chodzi o zanieczyszczenie pyłem PM2,5 i PM10 Londyn należałby do najczystszych polskich miast.

pyllondyn
Na powyższej mapie zaznaczono Kraków, ale równie dobrze mogłaby się tam znaleźć większość polskich miast.

rys6_pm25

Bardzo wysoki poziom dwutlenku azotu rejestrowany w Londynie jest wiązany z ruchem samochodowym i dużą liczbą aut wyposażonych w silniki diesla, które poruszają się po nim. Gdy chodzi o niego, to w brytyjskiej stolicy jest wyjątkowo źle i nawet gorzej niż u nas.

Więcej o Ustawach o Czystym Powietrzu z 1956 roku znajdziecie tutaj:

Fot. Canary Wharf. Matt Buck/Flickr.

Dodaj komentarz

2 komentarzy do "Ludzie umierają. Czas na działanie był wczoraj"

Powiadom o
avatar
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
trackback

[…] Październik 4, 2016 […]

trackback

[…] Podobnie zachowuje się przynajmniej kilku innych burmistrzów, którzy wiedząc, że kiedy problem chce się rozwiązać i wymaga to podejmowania nie zawsze popularnych decyzji, trzeba o nim głośno mówić. Wśród nich na przykład Sadiq Khan, który rządzi Londynem, o czym więcej pisaliśmy TUTAJ. […]

wpDiscuz